18/12/2005

MASA/Öykü

 

                                      

Andonis SAMARAKİS için

 

Dişlerini fırçaldıktan sonra yatmadı hayır.

Bir şey de yemedi ya, henüz geçti.

Dünyayı yerden alıp masasına koydu.

Kilidini çözdü sonra, mum ışığında.

Her yer karanlıktı.

Ay yoktu, yıldızlar yoktu güneş ve çocuklar.

Herkes uyuyordu.

Göz kapaklarına söz geçirememişti daha doğrusu, belki de çoğu.

Çok azı ise ya fazla yemekten ya da hiç yiyemekten uyanıktı…

 

Sıkıldı, baş aşağı döndürdü dünyayı.

Masaya sadece bir kurdela düştü; kırık bir miskete bağlı solgun bir kurdela.

Balığın kavanozda işi ne ; denizin, balıkta.

Kalktı, yürümeye başladı oynak parkelerinde loş odanın.

Attığı her adımda biraz daha sırroldu oda ve sonuçta sadece masa kaldı.

Kurdela hâlâ serindi.

Paketteki son sigarasını da harmanladı.

Mumdan duman çıkmıyordu.

Mumdan alev çıkardı sadece işitmişti; tılsımlı bir esinti bir de; sönerken…

 

Derin bir âh çekti misketli kurdela.

İrkildi.

Olayın tuhaflığına değil, kurdelayı misketten nedem daha önce çözmediğine hayıflandı. Çözebilirdi, çözmesi gerekirdi.

Cevap her yerde birdi ...

Elini uzattı sonra içine dünyanın.

Her çocuğa bir balon ikram etti.

Balonuna güvenen çocuklarla doldu oda.

Lunaparkı aratmadı masanın üstü.

Sigarasını çocuklardan sakladı ve şairliğini ve şiirlerini.

Ve çocuklar, çocukluk gezegeninin temellerini atarken o çoktan yolunu tutmuştu bile dünyanın.

Yaptığı işin farkında olarak ...

Çünkü aşk hafifti ve nazlı  harfler ancak yücelerde ağırdır…

 

 

 

Kategori: (-hikaye) :: Yorum yaz! :: Arkadaşına Gönder!